عاشورا در مقایسه با بسیاری از رخدادها و حوادث دیگر، حجم کمی از وقایع  را به خود اختصاص داده و آغاز و انجام آن، در برهه ای کوتاه اتفاق افتاده است; اما یکی از حوادثی است که در طول تاریخ خویش، بیشترین توجه را به خود جلب کرده و علاوه بر نقش گسترده و تاثیر عمیق اجتماعی - تاریخی خود، به صورت فرهنگی ویژه با ساختاری منحصر به فرد در آمده است. افزون بر ثمرات و رویکردهای اجتماعی - انسانی که همچنان استمرار دارد، فرجام عاشورا، شکل گرفتن فرهنگی نوین با ویژگیهای خاص خود در میان جامعه گسترده ای بود که هویت اسلامی اش، آن را از دیگرتمدنها و فرهنگها جدا می ساخت. فرجام تاریخی و دستاوردهای ماندنی عاشورا، در طول دهه ها و صده های پس از خود، به جریانی هویت بخشیدکه امروز می توانیم از آن به عنوان «فرهنگ عاشورا» نام ببریم.

امام حسین (ع) جهانیان را در پرتو نور هدایت وجود شان به علم و معرفت رهنمون است . آنچه که در باب نهضت اباعبدالله الحسین (ع) بیشتر باید مد نظر باشد هدف والایی است که امام (ع) در این نهضت داشته اند هدفی که متأسفانه گهگاهی در میان ابراز احساسات و نیز عواطف سطحی و یا نمادین سازیهای مراسمات بزرگداشت ایام محرم و ... کم رنگ و یا اصلا وارونه می شود . تا جایی که دانشمند بزرگوار شهید مطهری در این مورد می فرمودند که امروز بزرگترین مصیبت برای ما این است که مطالبی خلاف آنچه که در عاشورا اتفاق افتاده است برای امام حسین نقل می شود .

نهضت امام حسین (ع) نهضتی نورانی و سراسر قیام و حماسه است اما قیامی که در عرصه علم و معرفت برای بیرون ساختن بشر از باتلاق تحجر و جهل وعصبیت بود . راه امام حسین راه هدایت به نور بود یعنی هدایت به سوی رب العالمین چرا که خدا نور است ( الله نور السموات و الارض)  و این همان راهی است که خداوند در مورد ارسال رسل به عنوان هدفی عالی و نهایی برای پیامبرش محمد مصطفی (ص) ذکر کرده است " « الر کتاب انزلناه الیک لتخرج الناس من الظلمات الی النور بإذن ربهم الی صراط العزیز الحکیم » - سوره ابراهیم آیه 1و2

منبع وبلاگ سید    http://www.sayyd.blogfa.com/