Ən qədim insan məskənlərindən biri olan Azərbaycanımızın başına nələr gəlməmisdir? Nə üçün min illər boyu ilahi qanunlarla yaşayan millət bir əsr əsirlikdə olmalıdır? Məzlum Azərbaycan xalqı yetmiş ildir ki, dərd-qəm içərisində fəryad edir. "Dədə Qorqud" öz sazını əlinə alib agılar söyləyir; öz acı talehinə nəzər salıb aglayır və Oğuz övladlarının qəlbinə dag çəkir.
Min illər tarixi olan Oğuz elinin həsrətini çəkib göz yaşlarını şəlalə tək axidir. Axi, birdaha Azərbaycanın yaralı kökunə duz tökürlər. Dədə Qorqudun, Şah İsmayıl Xətainin, kitabları namərdlərin əlinə düşərək qara yellərlə sovrulub məhv edilir.
O dəhşətli gundən başlayaraq diyarımın min illərdən yadigar qalmış daş yaddaşını ovmağa, tariximizin şanlı keçmişlə bəzənən səifələrini ləkələməyə başladılar.
Gunlərin bir günü sərvi qamətlı "Qarabağımı" qaraçıların əlində sınmış-əzilmiş gördümki, "Şur" və "Şahnazı" yetim tək kimsəsizləşmiş sızıltıya bənzəyir; "Kəsmə şikəstə" avazı ilə "Dəşti mahura" elə bir "Şur" oxudum ki, birdən sənin "Humayun" nəğmələrini eşitdim.
Mənim məzlum diyarım! Sənin "Qurbəti" –nin və "Yanıq bayatıları" -nın döyüş nərəsinə çevrilməsini düşmənlərini məğlub edib Şərur və Naxçıvan çuxurundan tutaraq Təbrizin küçələrinədək dolanmasını çox gözəl xatırlayıram. Səsini eşidib "Vağzalı" nəvaşı ilə Təbrizdə gözümü yoluna dikdim sənin ruhani səsini eşidib yanıq kərəmini hiss etdim. Öz-özumə dedim; Ah! Bu gələn yarın özüdür! Sonra çöhrəndə "təcnislə" dolu olan divanını gördüm!
Heyf! Heyf ki, bir daha özümüzə yadlaşırıq
Mənim Bakım! Mənim Şəkim!
Mənim Şuşam! Mənim Şamaxım!
Mənim Şəmkirim! Mənim Şirvanım!
Nardalanım! Naxçıvanım!
Ərçivanım! Lənkəranım!
(ardı var)
